Czasem wystarczy…zacząć. Zrobić pierwszy krok. I dzieje się magia. Głowa może nie mieć pomysłu, ale jest coś w nas większego, co chce się wyrażać. Przecież czasem wydaje mi się, że snuje się we mnie tylko milczenie, a gdy zacznę pisać, zaczyna płynąć. Słowo po słowie. Gdy siadam do pianina po niespełna dwóch latach nauki, wydaje mi się, że nie mam w sobie żadnej własnej melodii, a wystarczy zagrać dwa przypadkowe dźwięki, by melodia zaczęła układać się sama. Dźwięk po dźwięku. Akord po akordzie, który udaje się o dziwo znaleźć ze słuchu. Melodia prosta jeszcze, ale moja, gdzieś z głębi. Gdy wychodzę z aparatem na spacer znaną sobie i wydeptaną już ścieżką, wydaje mi się czasem, że nic mnie już nie zaskoczy, bo niby niesprzyjające warunki, bo jeszcze daleko do wiosny i feerii barw, a okazuje się, że zdjęcia jakoś, mimo wszystko, robią się same. Ujęcie po ujęciu. Umysł ma zawsze swój punkt widzenia, swoje utarte ścieżki, często nam niesprzyjające, a rzeczywistość…po prostu jest i potrafi nas zaskoczyć. Ta za oknem i ta wewnątrz nas.
Czasem chciałoby się wyznaczyć sobie cel, określić punkt, do którego zdążamy, ale gdy nawet próbuję go sobie wyobrazić, wydaje mi się on zbyt wielki, nieosiągalny, a dojście do niego zbyt czasochłonne, wymagające niejednokrotnie wielu lat pracy. Jazzu nie zagram przecież po 2 latach nauki od pierwszego dnia, gdy dowiedziałam się, gdzie na pianinie leży środkowe C. Czasem określenie celu pomaga, bo nadaje kierunek działaniu, ogranicza rozpraszacze, ale czasem…blokuje. Nieraz wizja celu gdzieś mętnie majaczy jak fatamorgana, trudno ją zobaczyć wyraźnie, bo ta meta wydaje się tak odległa, że nie do przekroczenia. Innym razem może kojarzyć się z nie zawsze pozytywnymi doświadczeniami edukacyjnymi, że to znowu materiał do zaliczenia na piątkę, że to znowu schemat, znój, dyscyplina – niepotrzebne skreślić. A może cel, jak strach, ma po prostu wielkie oczy? I może nie taki diabeł straszny…ale głowa gada swoje i blokuje dostęp do wizji.
Czas i tak minie. Upływa, czy mamy cel, czy nie. Upływa niezależnie od tego, czy pozwolę sobie marzyć. I czy pójdę za tym marzeniem.
Czasem cel wyłania się sam, jak ta droga, która według Laozi zaczyna się od pierwszego kroku. Może to nie punkt docelowy jest najważniejszy, tylko sama droga, to, żeby wyruszyć. Napisać pierwsze słowo zanim włączy się umysł, usiąść do pianina i zagrać pierwszą nutę, wyjść na spacer z aparatem i wyostrzyć wzrok, poszukując tego, co niby oczywiste, a kryje w sobie piękno. Może grunt to dyscyplina zaczynania. Wracanie do działania, cyklicznie, od początku. Dawanie sobie przestrzeni na to, by się wyrażać- bo jak sobie damy tę przestrzeń, to nagle zaczyna płynąć z jakiegoś cudownego źródła. Umysł nie wie tego, co wiedzą dusza i serce. Wystarczy dać sobie przestrzeń, czas i skupioną uwagę. I jeszcze jeden tajny składnik- czucie. Kiedyś więcej śpiewałam- wyśpiewywałam swoje emocje. Piękny sposób na automuzykoterapię, na samoregulację, na powrót do równowagi. Czucie, melodia i słowa – ta kombinacja potrafi zdziałać cuda. Nie wiem, czy ktoś mnie kiedyś słyszał, jak śpiewałam wniebogłosy w mojej świątyni dumania na wzgórzu przy bukowym lesie. Raz tylko, dawno temu, gdy szłam łąką i dochodziłam już do drogi, śpiewałam bodajże „Goniąc kormorany”, nie zastanawiając się, czy mnie ktoś słyszy. A tu nagle słyszę z oddali tę samą piosenkę z głośników…
Czucie. Bez czucia nie ma życia. Czasem nie-czucie mogłoby być błogosławieństwem, odpoczynkiem, ale czy wtedy żyłaby w nas empatia, współodczuwanie, zrozumienie, miłość, piękno, melodie, obrazy, słowa? Czy możliwe byłoby poruszenie? Twórczość? Ten cudowny stan flow? Natchnienie? Zaskoczenie, gdy czytasz swoje słowa po czasie i nie wierzysz, że to ty napisałaś? Zadziwienie, że ta tęskna melodia przyszła do mnie tak niespodziewanie? Nie wiadomo skąd. I jest taka piękna… Zachwycenie tym, jak światło gra na poruszanych wiatrem liściach? Czy to wszystko byłoby możliwe bez czucia? Bez emocji, uczuć, stanów rozmaitych, czasem jasnych i świetlistych, a czasem wymagających zaszycia się w jakiejś mrocznej krainie…
Zadziwiające to. Jest część nas, która czuje i wie więcej. Część poza umysłem, poza logiką, poza schematem. Część mniej „trenowana”, a to przecież ta, która ma dostęp do źródła. Z hasłem dostępu pod tytułem: czucie. Hasło otwiera bramy, ale dopiero wtedy, gdy podejmuję działanie zgodnie z tym, gdzie prowadzi mnie uczucie, krok po kroku. Zza zakrętu wyłania się droga i następny zakręt, i następny. Niekończąca się podróż.
Może czas zaufać tej części…poświęcić jej uwagę, pielęgnować z nią kontakt. Zauważyć potencjał, docenić ten przepływ, ten boski strumień płynący ze źródła. I tym samym zauważyć, objąć i docenić siebie, te iskrę, która w nas jest. Poświecić jej należną uwagę i nadać jej wagę…
W tworzeniu jest radość odkrywania, fascynacja, zaskoczenie pięknem tego, co powstaje. Sens jest w samym akcie twórczym, wynika z wewnętrznej potrzeby i nie trzeba nic więcej niż zrobić to dla siebie…, ale co, jeśli świat nas potrzebuje? Co, jeśli nasze slowo, melodia, śpiew, obraz może poruszyć jeszcze kogoś oprócz nas samych? Usłyszałam raz…nigdy nie wiesz, kogo może poruszyć twoje słowo. Jak może na niego pozytywnie wpłynąć.
Twórczość ma moc. Nie chodzi o nastawienie na jakiś konkretny efekt, ale jeśli choć jedną osobę wzruszy coś, co stworzę, to warto to wyciągnąć z szuflady.
Gdzie zajdę, gdy poświęcę uwagę swojej iskrze? Nieważne, bo jeśli pozwolę sobie na pierwszy krok i pójdę za tym, co mnie prowadzi, znajdę się być może w jakimś „egzotycznym” dla mnie- w moim obecnym przekonaniu- miejscu. Gdy pociągała mnie nauka obcego języka, nie wiedziałam, że zaprowadzi mnie kiedyś do Norwegii- że to w Norwegii będę mieszkać. Nie przypuszczałam nawet. Więc może mam nie wiedzieć, nie ogarniać rozumem, nie określać celu, ale podążać za tym, co czuje serce. I cieszyć się samą drogą, doświadczeniami, odkryciami i zadziwieniami na tej ścieżce. A cel wyłoni się sam, jak z mgły – podczas tego natchnionego flow- spaceru. Podniebnej ziemskiej podróży od pierwszego słowa, pierwszej nuty i pierwszego zdjęcia. Od pierwszego kroku.
