Autor: Marta

„i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości czy pierwsza jest ostatnią a ostatnia pierwszą” ks. Jan Twardowski    Rzadko pamiętam sny. Najczęściej ulatują z pierwszym brzaskiem, w momencie przejścia ze snu do jawy. Budzę się, włącza się świadomość i sen w trymiga umyka. Mam szczęście, gdy zostają mi po nich jakieś strzępki, fragmenty, niedopałki. Rzadko … Czytaj dalej Z pierwszym brzaskiem

Co by było, gdybym zaufała? Tak w pełni- sobie, życiu, temu, że wszystko dzieje się dla mojego dobra, choć nie zawsze dzieje się po mojej myśli? Może jest jakaś siła, która nas chroni i jeśli coś nie staje się naszym udziałem, to dlatego, że nie jest to nasze? Może nie jest z nami kompatybilne, nie … Czytaj dalej Co by było, gdybym zaufała?

Pada jesienny rzęsisty norweski deszcz, podlewając puchate, spragnione wody mchy i jednocześnie zmywając z drzew niedoszłe jeszcze kolory. Nie będzie kolorów, gdy jego upór nie ustanie. Miarowo, powoli i konsekwentnie pozbawia nas złotej jesieni. Coraz wcześniejszy mrok spowija Ziemię, wdziera się do domostw, wypierając pozostałości prawie- białych norweskich nocy. Słota i ciemność…mrok i przenikająca wilgoć, … Czytaj dalej Prezenty od losu

Płynęła wolnym krokiem po Rynku, ciesząc się słońcem, ciepłem i tym,  że mogła w końcu założyć długą letnią sukienkę i poczuć się kobieco.  Egzaminy za nią,  mogła więc oddać się wolności słodkiego lenistwa pod gruszą i nadrobić czekające na nią lektury.  Tymczasem zdążała do biblioteki,  by oddać ostatnie potrzebne jej do egzaminów pozycje.  A za … Czytaj dalej Spotkanie po latach

Tęsknię. Ta tęsknota przejmuje mnie, gdy jestem w Norwegii, ale gdy jadę do Polski, doświadczam swoistego reality check…i zawsze , ale to zawsze, chcę wracać. Już nawet nie potrafię tego wytłumaczyć- lubię wracać. Jest tu w tej rzeczywistości coś mojego. Moje własne życie? Ciasne, ale własne. Nieidealne- o nie- ale moje. Moja przestrzeń, moje doświadczenia, … Czytaj dalej Ku swojemu życiu

Miałam kiedyś swoje miejsce mocy. Skała na zboczu góry przy bukowym lesie. Poniżej rósł niski młodniak, więc ze skały rozciągał się widok na przeciwległą górę. Moja świątynia dumania. Można było pobyć ze sobą w ciszy, przyglądać się widokom, śpiewać w niebogłosy, przetrawić smutki. Zawsze wracałam stamtąd podniesiona na duchu. To była moja ostoja i darmowa … Czytaj dalej Miejsce mocy